missionarissen van afrika
missionnaires d’afrique

L A V I G E R I E . be
Mali

Aalmoezenier van de Migranten

Band 2012/1
donderdag 29 maart 2012 door Webmaster

Er is een confrater die me voortdurend eraan herinnert “dat men niet moet doen en handelen, dat is activisme; dat men geen dingen moet bezitten en middelen hebben, dat is materialisme; en dat het activisme en het materialisme niet goed zijn voor de missie: want dat geeft een gevoel van macht en dwingt ons om resultaten te boeken. Maar om een goede missionaris te zijn, moet men bij de mensen zijn! Gewoon aanwezig zijn.

Wanneer ik op weg ben om migranten te ontmoeten, denk ik dikwijls aan de woorden van mijn confrater, en dan zeg ik bij mezelf dat hij gelijk heeft, dat ik er niet moet op uit zijn te doen en te geven, maar wel er aanwezig te zijn, dicht bij hen. Dit apostolaat ligt niet alleen in de lijn van Rechtvaardigheid en Vrede, of van een gebaar van naastenliefde zoals men zo dikwijls zegt, maar dit ligt vóór alles in de lijn van de aanwezigheid !

Er zijn, er bij zijn, gewoon aanwezig.

Er zijn, dat is zoals een waterput aan de kant van de baan, zodat de mensen die voorbijkomen er een beetje het Woord van God kunnen putten, er een aanleiding vinden tot een gebed of een volkse devotie, tot een beetje solidariteit.

Er zijn, is bereid zijn om zijn stem te verlenen aan hen die zonder stem zijn, bereid om zijn tijd te delen, zijn manier van aanpakken te delen, zijn ervaring en zijn kennis. Er zijn, is in de vreugde delen, in de moeilijkheden en de dromen van de mensen die voorbijkomen, is met hen samenleven, van hun probleem het onze maken, van hun vreugde onze vreugde, kortom er eenvoudig en gewoon zijn voor en met hen!


Wanneer men in een land leeft waar de mensen, omwille van klimaat, politiek en economie, verplicht zijn weg te trekken om zich elders te vestigen, terwijl ze hun families achterlaten…, wanneer men leeft in een land waar de universiteiten en de andere grote vormingsinstituten gecentraliseerd zijn in de hoofdstad waar iedereen verplicht wordt zich te vestigen, en dat terwijl terzelfder tijd de structuren om hen op te vangen de beweging niet volgen…

Wanneer men leeft in een land waar mensen doorheen trekken om naar elders te gaan, en waar die mensen dan slachtoffers worden van mishandeling en corruptie…. Wanneer men leeft in een land waar mensen zich komen installeren om er een nieuw leven op te bouwen… En vooral als men leeft in een land, meer bepaald in een parochie, waar de mensen verdreven worden, dan wordt de aanwezigheid bij mensen die “voorbijkomen”, de migranten, ons opgedrongen: we kunnen niet anders dan deze mensen nabij zijn.

Ik geloof oprecht dat het aalmoezenier zijn van de migranten hier in Mali een noodzaak is. Een missionaris die beslist te werken voor en met de migranten beantwoordt alleen maar aan een manier om zijn missionarisroeping te beleven, vooral als hij de woorden van onze stichter tot de zijne maakt: “ Ik ben mens, de onrechtvaardigheid tegenover andere mensen maakt mijn hart opstandig ”. We kunnen evenmin dit woord van Jezus vergeten: “ Ik was een vreemdeling en ge hebt me ontvangen ”. Een missionaris moet de tekenen van de tijd weten te lezen, en ik ben er zeker van dat, gezien de verhuizende en rondtrekkende beweging van de mensen in Afrika met alle gevolgen die eruit voortvloeien, het aanwezig zijn bij de migranten een beantwoorden is aan één van de tekenen van onze tijd!


Er zijn verschillende categorieën van migratie in Mali. Een missionaris die de migranten nabij wil zijn moet hen begeleiden, of het nu een migratie van binnen of van buiten het land betreft. Begeleiding van mensen van Mali zelf die ver weg zijn uit hun oorspronkelijk gebied (in de grote steden zoals Bamako), zoals de studenten, de meisjes die het huishouden doen (kleine meiden) of seizoenarbeiders. Men moet de vreemdelingen in ons land weten te begeleiden en ook de mensen van onze landen die zich in het buitenland bevinden.

Voor het ogenblik wordt de Engelssprekende gemeenschap, vooral dan Nigerianen en Ghanezen, begeleid door een ploeg van priesters in Bamako. Er is de migratie van Zuid naar Noord, maar ook van Noord naar Zuid. Men ziet ook dat er dikwijls niets wordt aangeboden aan de Europeanen die zich in ons land bevinden.

Potentiële migranten

Vele mensen, vooral dan jongeren, zijn potentiële migranten. De Kerk kan hen begeleiden door hun inlichtingen te verstrekken, door hen voor te bereiden op wat hen te wachten staat, om de culturele schok te vermijden en te misbruiken zoals de oplichterij. Er zijn er wie het niet gelukt is. Velen slagen er niet in het doel van hun migratie te bereiken. Ze voelen zich teruggedreven en vernederd, of wanhopig op straat omdat het hun niet gelukt is zich te integreren of werk te vinden tijdens hun reis. De migranten nabij zijn en begeleiden is op de eerste plaats naar hen luisteren, met een ontvankelijk oor en hart, en op zoek gaan naar een oplossing als er een probleem is of een nood. Nabij zijn, bestaat er ook in een adres te geven, een opvang-familie te vinden of zelf te worden voor deze mensen, eenvoudig aanwezig zijn voor het slechtste en voor het beste; nabij zijn, zoals men dat zou doen voor een lid van zijn eigen familie.

In Gao schenken we een bijzondere aandacht aan de voorbijtrekkende immigranten, vooral aan de mensen die uit de Maghreblanden verdreven werden, want, zoals in elke familie, schenkt men een speciale aandacht aan de leden die te lijden hebben.

Ik erken graag dat dit apostolaat bij de migranten me heel wat bijgebracht heeft en me geëvangeliseerd heeft. Spiritueel word ik altijd getroffen door het vertrouwen dat deze migranten hebben in God, vooral in de goddelijke voorzienigheid. De volkse devotie die hen bezielt verrast me steeds weer opnieuw: hoeveel rozenkransen en Bijbels heb ik niet moeten geven, zelfs aan niet-christenen! Verwonderd ben ik door hun verlangen om hun geloof te verdiepen: op hoeveel vragen over het geloof heb ik niet moeten antwoorden! Soms moet ik in mijn koffers gaan zoeken om er in mijn boeken van theologie een antwoord te vinden.


Menselijk gesproken, ben ik onder de indruk gekomen van de solidariteit onder hen (al hebben ze niets, toch delen ze mee), en van de solidariteit van al die mensen en verenigingen die me financieel, moreel en spiritueel gesteund hebben, zodat ik op een efficiënte wijze kan aanwezig zijn; ik ben getroffen door hun moed en hun beslistheid om tot het uiterste te gaan van hun “zending”.

Door mijn ontmoetingen met de migranten heb ik geleerd om beter naar de anderen te luisteren, en vooral om hun niet mijn oplossingen voor te stellen, vooral dan als ik hen niet voldoende ken. Ik kan zeggen dat ik gevoeliger geworden ben voor de onrechtvaardigheden, voor de corruptie en vooral voor de armoede, die aan de oorsprong liggen van het lijden van velen van deze migranten. Ik heb geleerd hoe te “pleiten”, te onderhandelen, hoe de rechten van de migranten te verdedigen.

Bij het evalueren van mijn actie, word ik overspoeld door een gevoel van nederigheid. Ik zie dat, ondanks al de tijd, al de gebruikte financiële middelen, men niet in staat is om een resultaat te tonen van het geleverde werk. De migranten zetten hun reis verder, en ook mijn missionarisleven loopt voort; en ik denk dat mijn confrater gelijk heeft: in dit apostolaat bij mensen die voorbijkomen, is het beter te rekenen op mijn aanwezigheid en niet op wat ik heb of wat ik gedaan heb. Men moet alleen maar zoeken om er te zijn.


De beste manier om te doen wat gedaan moet worden, bestaat erin altijd gereed te zijn om te beantwoorden aan elk nieuw teken van de tijd. Want de missie is dezelfde, maar zij verandert van gezicht, volgens tijd en plaats.

Anselm Mahwera, M.Afr.





Vertaling van „Aumônier des migrants” in Petit Echo N° 1011 2010/5


Homepagina | Contact | Overzicht van de site | | Statistieken van de site | Bezoekers : 114 / 602645

De activiteit van de site opvolgen nl  De activiteit van de site opvolgen Afrika  De activiteit van de site opvolgen Mali   ?    |    titre sites syndiques OPML   ?

Site gebouwd met SPIP 3.0.21 + AHUNTSIC

Creative Commons License