missionarissen van afrika
missionnaires d’afrique

L A V I G E R I E . be

Zieltjes winnen of ontwikkelingshulp?

Band 3/4 - 2014
dinsdag 14 oktober 2014 door Webmaster

Editoriaal

Onlangs las ik een verrassende uitspraak van één van de vroegere directeuren van de Wereldbank, Robert Calderisi. Tijdens een discussie over de rol van het geloof in de moderne wereld, stelde hij dat de katholieke kerk wereldwijd waarschijnlijk meer mensen uit de armoede gelicht heeft dan welke andere organisatie ook in de mensengeschiedenis. Nou, dacht ik, toen ik dat las, daar kunnen degenen, die ons beschuldigen dat we alleen maar zieltjes hebben willen winnen het mee doen. Want kijk maar rond in Afrika en elders, wat hebben onze missionarissen, paters, broeders, zusters en ook vele andere orden en congregaties allemaal niet aan ontwikkelingshulp gedaan? Het was die uitspraak van de heer Calderisi, die ons als redactie deed besluiten deze contactbrief te wijden aan de kerk en haar rol in de ontwikkelingshulp.

Een goede aanleiding, dachten we, om even stil te staan bij de sociale dimensie van het Christen-zijn? Het dienstbaar zijn van de kerk. Een Franse bisschop zei reeds 20 jaar geleden: “Als de kerk niet dient, dan dient ze nergens toe”. Al sinds Mater et Magistra, Gaudium et Spes en Populorum Progressio kon er geen twijfel meer bestaan over onze rol als missionaris: actief deelnemen aan de socio-economische ontwikkeling van hen tot wie we gezonden zijn. Toegegeven, de pioniers van zo’n 150 jaar geleden trokken uit met als voornaamste doel het evangelie te prediken en te dopen.

De tweedeling ‘ziel en lichaam’ zat er bij hen grondig ingeheid. Je ziel redden, dat was het allerbelangrijkst, maar intuïtief realiseerden zij zich toen al dat het geestelijke niet zonder het lichamelijke kon en dat de sociale boodschap niets anders betekende dan het uitvoeren van de kernboodschap van het evangelie ofwel het in praktijk brengen van de liefde. Daarom liepen zij voorop om werken van liefde te beoefenen. Wat hebben zij niet gedaan aan scholing, geneeskunde, landbouw, enz..! Ze begonnen al vanaf het begin de aangetroffen armoede te verlichten, maar in latere jaren beseften ze ook dat sociale structuren wereldwijd moesten worden aangepakt, omdat die verantwoordelijk waren voor de onmenselijke condities waarin zo velen leefden.

Paus Franciscus benadrukte dat onlangs weer opnieuw. In zijn apostolische exhortatie, “De vreugde van het evangelie”, nodigt hij de wereld van vandaag uit om nee te zeggen tegen een economie van uitbuiting en sociale ongelijkheid, om maar één van de sociale uitbuitingen te noemen. Het kan toch niet zijn, zegt hij, dat de dood van een dakloze geen nieuws is, maar als effectenbeurs met twee punten zakt dat wel is; of dat er voedsel wordt weggegooid, terwijl mensen honger lijden en dat directeuren tonnen aan bonussen worden toegestoken terwijl ettelijke honderden werknemers op straat komen te staan en niet weten hoe ze met hun gezinnen het hoofd boven het water moeten houden.

Paus Franciscus geeft duidelijke redenen aan waarom er armen in de wereld zijn en hij wijst met beschuldigende vinger naar dominante economische structuren, banken en andere grootmachten. Hij herhaalt in feite wat die andere Zuid-Amerikaanse profeet, Don Helder Camara, al jaren geleden zei: “Wanneer ik armen help en bijsta, noemt men mij een heilige, maar wanneer ik zeg waarom er zoveel armen zijn, noemt men mij een marxist”. Wij moeten, zegt Franciscus “vanuit ons geloof in Christus, die arm is geworden en dicht bij de armen en uitgestotenen stond, bekommerd zijn om de integrale ontwikkeling van hen die in onze samenleving zijn afgeschreven.”

  Piet van der Pas, M.Afr

Homepagina | Contact | Overzicht van de site | | Statistieken van de site | Bezoekers : 86 / 662511

De activiteit van de site opvolgen nl  De activiteit van de site opvolgen België  De activiteit van de site opvolgen Hedendaags geloof   ?    |    titre sites syndiques OPML   ?

Site gebouwd met SPIP 3.0.26 + AHUNTSIC

Creative Commons License