missionarissen van afrika
missionnaires d’afrique

L A V I G E R I E . be
Kadutu, Bukavu

Moederkes die hoop uitstralen

Band 4/4 - 2010
woensdag 15 december 2010 door Sr Patricia Massart, SMNDA, Webmaster

Heb je al gelezen wat de Romeinenbrief 5,2 zegt ?

In mijn ogen zijn de Congolese moederkes een beeld van de hoop. Zij verpersoonlijken als het ware de hoop.

Mama Sifa daalt de heuvel af. Zes uur in de morgen. Zij trekt naar het Kivumeer, zoals zij elke morgen doet, met een plastic zak en… haar rozenhoedje.

Op de oever vult zij haar zak met meer dan 50 kg zand. Zij tilt hem op haar lendenen en draagt hem met een gevlochten band die haar voorhoofd omknelt. Samen met andere moederkes, bestijgt zij langzaam de heuvel, een kalvarie van een half uur, een uur of langer… De zon steekt of de regen plenst… Zij sukkelt voort met gebogen hoofd. Mama Sifa is jong. Op één dag kan ze wel zo’n drie reizen aan.

Haar gewin : 30.000 zaïre, of 2,5 cent (10 BF) per reis. Haar rozenhoedje in de hand, haar hart vol hoop, stapt zij door en voelt zich al gelukkig om de bloem die zij voor het avondeten gaat kopen.
Op een zekere dag, toen zij met een lege zak thuis kwam omdat de “patron” afwezig was, zei ze mij met een wrange glimlach: “Morgen gaat het wel beter”.

  • Zes uur ’s morgens... De kerk is bijna volgelopen met papas en mamas. Zij komen naar de Bron… zich voeden met Woord en Brood om de dagelijkse strijd aan te kunnen. En zij zingen en dansen van harte.

Mama Chance heeft een pot voedsel achter de kerkdeur neergezet. En zij is niet de enige! Na de eucharistie daalt zij af naar de gevangenis. Haar zoon is er drie weken al, na een burengevecht om werk te bemachtigen. Elke avond brengt moeke hem het nodige om te overleven. Elke dag hoopt zij dat zijn zaak beklonken wordt.

Mama Joyeuse, van haar kant, trekt naar het hospitaal. Sinds twee weken is haar man ziek. Voor zij, met een zak manioc op de rug, de heuvel bestijgt, brengt zij hem een thermos thee en wat voedsel. “Mama, waar ga je geld vinden om de medische kosten te betalen?” Een mooie glimlach straalt van haar gezicht : “God is er toch. Verlaat Hij vogels en veldbloemen?”

  • Half-zeven ’s avonds… Het is donker. Jongens roepen : “Petroli, petroli”. In een klein doosje (van tomaten-puree) is er wat petroleum te koop om de lampen bij te vullen.

Mama Sakina heeft het maal bereid… Op een schotel een bol maniokdeeg, in een pot groene groenten, en alles moet verdeeld tussen acht kinderen en hun ouders.
Men klopt op de deur; “Kariboe, Mama Aimée.
Die komt wat beschaamd binnen: “Vandaag heb ik niets verkocht. Vanavond hebben we niets te eten”.
Zonder aarzelen verdeelt Mama Sakina de schamele groenten en deeg. Wie weet of zijzelf morgen niet naar Mama Aimée zal hoeven gaan.

  • Elke avond , in zoveel woonsten van de uitgestrekte cité Kadutu (wijk van Bukavu, Kongo), bidt men tot Mama Maria. Die heel haar leven gewacht heeft, die tegen alle hoop in gehoopt heeft, die nooit aan haar zoon Jezus getwijfeld heeft.
  Heilige Maria, ik begrijp beter nu waarom Congolese vrouwen u liefst Mama noemen.

Inderdaad, jij Mama Maria, begrijpt hen zo goed, je bent bij hun lijden, hun pijn. Zij weten dat jij drie dagen jouw Jezus gezocht hebt, dat jij rechtop stond onder zijn kruis, dat jij je dode zoon in je armen ontving en dat je bent blijven hopen.

Mama Sifa, Mama Chance, Mama Joyeuse, Mama Sakina, Mama Aimée vinden hun zekerheid in God, in zijn liefde, in zijn trouw… Geloof is hun steun en liefde hun voedsel. Zij worden niet geveld door hun huidig lijden.

... Zij lopen in het spoor van MAMA MARIA HOOP.

Sr Patricia Massart
Witte Zuster
 

Homepagina | Contact | Overzicht van de site | | Statistieken van de site | Bezoekers : 150 / 619412

De activiteit van de site opvolgen nl  De activiteit van de site opvolgen Afrika  De activiteit van de site opvolgen D.R. Kongo   ?    |    titre sites syndiques OPML   ?

Site gebouwd met SPIP 3.0.21 + AHUNTSIC

Creative Commons License